Γουστάρω όπως γούσταρα παλιά!

Ένας οπαδός μιας μεγάλης ομάδας, όταν φτάνει η ώρα να αποχωριστεί η ομάδα του τα σαλόνια της Super League και συνεχίζει βλέποντας την ομάδα του να υποβιβάζεται, η "ξενέρα" είναι δεδομένη. Ξενερωμένος μεν, πιστός ισόβια δε (όπως φωνάζει και ο ίδιος κάθε φορά που θα του δωθεί η ευκαιρία, με πάθος).

Συνεχίζει τον γολγοθά, όμως τίποτα δεν είναι εύκολο στην συνέχεια. Μία συνέχεια τραγική, καθώς η ομάδα του μένει στην Γ' Εθνική και θα αναγκαστεί να παρακολουθεί κάτι το οποίο είναι εξευτελιστικό για το μέγεθος της ομάδας του. Η γκρίνια, η πίκρα και η στεναχώρια στα κόκκινα.

Δεν πτωείται έτσι εύκολα, γιατί γνωρίζει ότι δεν τέλειωσε τίποτα. Συνεχίζει πιστά μέχρι να φτάσει η ομάδα εκει που της αρμόζει. Όντως το αναμενόμενο γίνεται εντέλει, αν και καθυστερημένα και ανεβαίνει στον γολγοθά αυτόν πιο ψηλά. Όλο και πιο κοντά στο να αντικρίσει την εικόνα που έβλεπε πριν λίγο καιρό.

Όπως είπαμε τίποτα δεν είναι εύκολο, η πίστη δεν χάνεται πότε και δεν πρέπει. Ακόμη μια μαχαιριά έρχεται, όμως, για αυτόν τον ταλαιπωρημένο οπαδό, περιμένοντας παραπάνω καιρό από ότι θα ήθελε ο ίδιος. "Μέχρι τα όνειρα του να πάρουν εκδίκηση" αυτός ακάθεκτος ακολουθεί.

Η στιγμή που περίμενε για 4 χρόνια έφτασε κερδίζοντας ένας μεγάλο αγώνα και αυτό γιατί δεν έχασε την πίστη του ποτέ, όσο και αν ξενέρωσε, όσο και αν γκρίνιαξε, όσο και αν πόνεσε. Περιμένει να δει πότε τα όνειρα του θα πάρουν εκδίκηση και ξέρει καλά ότι αυτό όσο και αν κρατήσει αυτός θα είναι εκεί στην στραβή και στην καλή. 

Αυτός ο οπαδός που περιγράφεται παραπάνω, είναι ο καθένας Αρειανός, που "δεν πα' να του χαλάσαν τα πιο όμορφά του χρόνια" αυτός "ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΟΣΟ ΓΟΥΣΤΑΡΕ ΠΑΛΙΑ" !!!


Υ.Γ. ΗΜΝΣΓ